zondag 26 augustus 2012

Instax mini

Alweer twee jaar terug heb ik op het vliegveld van Tokyo, Japan, mijn zeer geliefde Instax mini polaroid camera gekocht. 

Onder het mom van 'het laatste geld even opmaken' verdween ik richting winkeltjes, terwijl manlief bij de handbagage bleef, uitgeput, afgepeigerd na een lange maar oh zo geweldige reis door dit prachtige land, waar we sindsdien allebei tot over onze oren verliefd op zijn.
Na een minuut of 10 stond ik hijgend van het rennen en trappelend van ongeduld weer naast hem om uit te leggen dat ik niet alleen een bestemming had gevonden voor het overgebleven geld, maar dat het écht, nee écht héél erg hard nodig was om er nog wat geld bij te pinnen!
Zuchtend stond hij op. Met de minuut begon hij meer op een pakezel te lijken, en nou wilde ik nóg meer troep mee naar huis gaan sjouwen??? Maar vooruit (hij is te goed voor deze wereld), hij liet zich door zijn dolenthousiaste vrouw meesleuren naar de betreffende winkel, terwijl ik uit mijn woorden probeerde te komen wat ik nou precies gezien had, lichtelijk in paniek door de naderende boarding-time.

Eenmaal in de winkel werd ook hij toch wel enthousiast, gelukkig is mijn lief een gadget-liefhebber! En na een goede 10 minuten wikken en wegen besloten we de zilverkleurige camera mee te nemen, een maxi-pak met cartridges en een pakje reservebatterijen voor de flitser, in een maat die we in Europa eigenlijk nooit gezien hadden. Even rekenen, naar de pinautomaat, want we kwamen natuurlijk net een beetje te kort, en in sneltempo draafde ik alweer terug naar de winkel. Even aanwijzen, wapperen met de centjes, en na een handen-en-voeten-uitleg (nee, je hoeft er niet op te blazen om de foto te laten verschijnen, kwamen we achter, tot grote hilariteit van het voltallige winkelpersoneel, "die idiote Europeanen, hahaha!") van de uitsluitend Japans sprekende dame achter de balie waren we 'good-to-go'. 

Na deze gezellige sfeerschets volgde de eerste lange-afstandsvlucht waarop ik géén paniekaanval heb gehad. Met mijn nieuwe aanwinst stevig in mijn armen geklemd zat ik, zo blij als een kind, met een grote glimlach op mijn gezicht geplakt, in een iets te krappe vliegtuigstoel, in een iets te warm vliegtuig, tussen iets te sterk ruikende medepassagiers, met iets te klef eten voor mijn neus, naar iets te foute films te kijken, ondertussen mijmerend over alle fantastische fotootjes die ik met mijn mooie, spiksplinternieuwe polaroidcamera zou gaan maken...

Tja, en ineens waren we 2 jaar en een stuk of 50 fotootjes verder toen ik op het blog van Sophie Sweet Vintage mapjes tegenkwam waarin de polaroids van de Instax mini blijken te passen!!! Ik heb haar meteen gemaild met de vraag waar ze die vandaan had, want ik wilde ook graag een mooie en makkelijke manier om mijn eigen fotootjes op te bergen. Ze stuurde al snel een leuke mail terug met de mededeling dat ze ze bij Action gevonden had, het eigenlijk creditcard mapjes zijn en dat ze nog geen 1,70 euro per stuk kosten! Over goed nieuws gesproken...

Voor wie mijn vorige blog gelezen heeft: je begrijpt het misschien al, net zoals zovelen heb ik lekker ordinair in de bakken staan graaien op zoek naar de betreffende mapjes, dus ik ga hieronder maar gewoon de bijbehorende foto's plaatsen:




Ik voorzie binnenkort nog een tripje naar de Action, want de eerste 4 boekjes zijn al vol met de foto's van de afgelopen twee jaar...

Tot de volgende blog,
Laura

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen